تقدیم به آنکه آفتاب مهرش درآستانه قلبم همچنان پابرجاست وهرگزغروب نخواهدکرد

بزرگترین آرزویم این بود که کوچکترین آرزوی تو باشم

مرغک آرزو

امشب چه بی تاب

می زند پَردر دلم

برای دیدن تو

ای تو را من خود

از خود رانده.

سرگردان و آواره

تفلک مرغک بیچاره!

در شب ِ بارانی ِ چشمان ِ من

مانده بی آشیانه.

و من خیره مانده ام

به کور سوی امید

که تو را خواهم دید.

خسته از روزم

سرم بر شانه های شب

چشم می گشایم در رویاء

که من در آغوش تو آرام خفته ام.

......................................................................................

امروز روز چهارم تیر ماه                                                                              

يعنی درست نقطه ی آغاز اشتباه!                                                                     

يعنی خدا ويار دو تا بال کرده بود!                                                                    

بال مرا گرفت و مرا کاشت توی راه!                                                                 

دکتر زبان لعنتی ام را بلد نبود!                                                                        

با يک سرم مرا به زمين دوخت ، بی گناه!                                                          

آنقدر زندگی کمرم را مچاله کرد -                                                                    

- جای دو بال شد دو عدد نقطه ی سياه!                                                              

آغاز من برا خدا يک اشاره بود                                                                       

اما برای من همه ی عمر درد و آه ...                                                                

گيرم خدا به خلوت خود خو گرفته بود                                                                 

من را به يک اشاره چرا کرد بی پناه ؟!!                                                             

 

جمعه ٢٧ مهر ۱۳۸٦ | ٤:٢۱ ‎ق.ظ | محمدرضاهرمزی | نظرات () |

www . night Skin . ir