تقدیم به آنکه آفتاب مهرش درآستانه قلبم همچنان پابرجاست وهرگزغروب نخواهدکرد

بزرگترین آرزویم این بود که کوچکترین آرزوی تو باشم

تنها گناه ِ ما ..

این بود که نفس می کشیدیم ..

چه گناه ِ مکرری ..

اصرار بر این گناه ِ کوچک بود که ..

بزرگ شدیم ..

و اکنون نفس است که ..

میان ِ رفته و نیامده ..

می رود و می آید ..

تا باز شاید ، بزرگتر شود ..

گناه ِ بودن ِ ما .. .

.:

 
نازنین ..

نگاه کن ، بزرگ شدم ..

آن هم بدون تو ..

آنقدر ها هم سخت نبود ..!

.........................................................................................................

 

 

وقتی ستاره ی من شدی ، هیچ تلسکوپی هنوز ترا ندیده بود ..

وقتی کهکشان من شدی ، هیچ منجمی به بودنت پی نبرده بود ..

وقتی دلم به چشمان تو میدان داد ، هنوز کسی درست نمی دانست دایره چیست ..

وقتی ماه من شدی ، هنوز نیمی از ماه برای کل دنیا ناشناخته بود ..

؛ کسی هنوز معنای بهترین نام را نمی فهمید وقتی صدایت کردم

وقتی برای بودنت اشک ریختم ، کسی معنی اشک خوشحالی را نمی دانست ..

وقتی نازنین خطابت کردم ، هیچکس نمی دانست نازنین یعنی چه ..؟

وقتی نگاهم به نگاهت خیره ماند ، هیچکس معنای یک نگاه و عاشق شدن را نمی فهمید..

وقتی معشوقت شدم همه دنیا خواب بودند ..

وقتی مجنونم شدی همه دنیا خواب بودند ..

.........................................................................................................

 

یک روزازکنارتخت سنگی گذاشتم روی آن نوشته شده بود               

اگریک جوان عاشق شودباید چکارکنه                                          

منم زیرآن نوشتم صبرکند                                                          

روزبعد که ازآنجا کذشتم زیرنوشته ام نوشته شده بود                         

اگرنتوانست صبرکند چکا رکند                                                   

منم با بی حوصلگی نوشتم بمیرد بهتر است                                    

انتظارداشتم که روزبعد زیرنوشته ام چیری نوسته شده باشد                

اماروز بعد که ازآنجا گذشتم دیدم که یک جوان زیرتخت سنگ مرده است

.......................................................................................................

جمعه ٢٧ مهر ۱۳۸٦ | ٥:٠۱ ‎ق.ظ | محمدرضاهرمزی | نظرات () |

www . night Skin . ir