تقدیم به آنکه آفتاب مهرش درآستانه قلبم همچنان پابرجاست وهرگزغروب نخواهدکرد

بزرگترین آرزویم این بود که کوچکترین آرزوی تو باشم

هيچ كسي نميتونه به دلش ياد بده كه نشكنه ولي من حداقل به دلم ياد دادم كه اگه شكست دست كسي رو كه دلم رو شكسته نبره .زندگي به من آموخت كه چگونه گريه كنم اما گريه به من نياموخت كه چگونه زندگي كنم تو هم به من آموختي كه چگونه دوستت بدارم اما به من نياموختي كه چگونه فراموشت كنم .

........................................................................................................

من نیستم

اين دگر من نيستم، من نيستم
حيف از آن عمری که با من زيستم
          ای لبانم بوسه گاه بوسه ات
         خیره چشمانم به راه بوسه ات
                ای تشنج های لذت در تنم
                    ای خطوط پيکرت پيراهنم
            
آه می خواهم که بشکافم ز هم
                     شادیم یک دم بيالاید به غم
                 آه، می خواهم که برخيزم ز جای
                   همچو ابری اشک ریزم های های
              
خورم آن روز که در صنحه شطرنج دلت

            شاه عشق بودم و با کیش رخت مات شدم.

سرنوشت، ننوشت ...گر نوشت، بد نوشت .....اما باور کن :سرنوشت را نميتوان از سر نوشت!

در تنهایی هاتان به یاد ما هم باشید                   << التماس دعا >>

.:.:.:.:.:.: :.:.:.:.:.:.: :.:.:.:.:.:.: :.:.:.:.:.:.: .:.:.:.:.:.: :.:.:.:.:.:.: :.:.:.:.:.:.: :.:.:.:.:.:.:

.:.:.:.:.:.: :.:.:.:.:.:.: :.:.:.:.:.:.: :.:.:.:.:.:.: I LOVE YOU :.:.:.:.:.:.: :.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.: :.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:. .:.:.:.:.:.:.:.: .:.:.:.:.:.: :.:.:.:.:.:.: :.:.:.:.:.:.: :.:.:.:.:.:.: .:.:.:.:.:

 

                                                      وقتی که خوابی
                                                           نیمه شب
                                                                            تو را نگاه می کنم
                               زیبایت را با بهار گاه اشتباه می کنم
                                   از شرم سرانگشت من
                                                                 پیشانیت تر می شود
                           عطر تنت می پیچد و دنیا معطر می شود
                                                                                   گیسوت تابی می خورد
                                           می لغزد از بازوی تو
                                                         از شانه جاری می شد
                                      چون ابشاری موی تو
                                       چون برگ گل بر بسترم می گسترانی بوی خود
                        من را نوازش می کنی
                                                                                      برمهربان زانوی خود
                                               اسیمه می خیزم ز خواب
                             تو نیستی اما دگر
                                                                         ای عشق من بی من کجا
                                                          تنها نرو
                              من را ببر
                                                           من بی تو میمرم نرو
          من بی تو میمیرم بمان
                              با من بمان زین پس دگر
                                                هر چه تو می گویی همان
                                                                            در خواب آخر عشق من
       در برگ گل پیچیدمت
                     میخوابم ای زیبا ترین
                                     در خواب شاید دیدمت
                                                         اسیمه می خیزم ز خواب
               تو نیستی اما دگر
ای عشق من بی من کجا 
                                               

 

 

 

 

جمعه ٢٧ مهر ۱۳۸٦ | ٥:٠٤ ‎ق.ظ | محمدرضاهرمزی | نظرات () |

www . night Skin . ir