تقدیم به آنکه آفتاب مهرش درآستانه قلبم همچنان پابرجاست وهرگزغروب نخواهدکرد

بزرگترین آرزویم این بود که کوچکترین آرزوی تو باشم

نگهم می کنی اما به سردی             نه تنها توهم دنیای سردی             مخوای از من گناهت را ببخشم

 

تو می دونی که با این دل چه کردی                   برو نا مهربون بیگانه با من                                                                    

تو هر لحظه برنگی در می یایی              رها کن دل دیونه ام را            برو سیرم از این دیر آشنایی 

پنجشنبه ۱٢ مهر ۱۳۸٦ | ۱٢:٥٧ ‎ق.ظ | محمدرضاهرمزی | نظرات () |

www . night Skin . ir