تقدیم به آنکه آفتاب مهرش درآستانه قلبم همچنان پابرجاست وهرگزغروب نخواهدکرد

بزرگترین آرزویم این بود که کوچکترین آرزوی تو باشم

جان  مي دهم   به گوشه   زندان   سرنوشت 

سر را به  تازيانه   او  خم نميكنم

افسوس   بر  دو  روزه  هستي  نمي خورم

زاري  براين   سراچه   ماتم  نمي كنم

تا  دل     به  زندگي  نسپارم   به  صد فريب

مي پوشم   از كرشمه   هستي   نگاه  را

هر صبح   و  شام   چهره   نهان  ميكنم   به  اشك

تا  ننگرم   تبسم   خورشيد   و ماه  را

اي  سرنوشت   از تو   كجا مي توان گريخت

من راه   آشيان   خود   از ياد برده ام

يك دم   مرا به  گوشه   راحت رها  مكن

با  من  تلاش  كن  كه  بدانم   نمرده ام

اي  سرنوشت   مرد   نبردت  منم  بيا

زخمي  دگر   بزن    كه نيفتاده ام   هنوز

شادم   از  اين شكنجه   خدا  را   مكن  دريغ

روح  مرا   در آتش  بيداد  خود  بسوز

اي  سرنوشت   هستي   من در نبرد   تست

بر من  ببخش    زندگي   جاودانه  را

منشين   كه دست  مرگ  ز  بندم   رها كند

محكم  بزن   به  شانه   من  تازيانه  را

پنجشنبه ۱٢ مهر ۱۳۸٦ | ۱:٠۳ ‎ق.ظ | محمدرضاهرمزی | نظرات () |

www . night Skin . ir