تقدیم به آنکه آفتاب مهرش درآستانه قلبم همچنان پابرجاست وهرگزغروب نخواهدکرد

بزرگترین آرزویم این بود که کوچکترین آرزوی تو باشم

بعد تو مرگ هم آغوش تن بی جان من است

                                                          رنگ زیبای دو چشمان تو ایمان من است

از زمین تا به فلک نام تورا می پرسم

                                                         ذکر نام تو طبیب بی جان من است

همه شب تا به سحر از می مویت مستم

                                                         ار چه می مست زافکار پریشان من است                                                       

من در این عشق به جز اه نجستم غیری

                                                         گرچه آه تمام سروسامان من  است

تا به کی از گل رویت به صدایی دل خوش

                                                         رخ زیبای تو خود خالق پنهان من است

زندگی با همه شور و طرب انگیزی

                                                        قفس کوچک و سردیست که زندان من است

آخرین ناله که از دل به برون می خزید

                                                         مهبم و گنکیست که پایان من است .

جمعه ۱۳ مهر ۱۳۸٦ | ۱٠:۳۸ ‎ق.ظ | محمدرضاهرمزی | نظرات () |

www . night Skin . ir