تقدیم به آنکه آفتاب مهرش درآستانه قلبم همچنان پابرجاست وهرگزغروب نخواهدکرد

بزرگترین آرزویم این بود که کوچکترین آرزوی تو باشم

¤ ستایش


 چون لبهايی خشک چسبيده بر شير آب

 در حسرت توأم

                                            چون چشمانی به آسمان در پی چهره ی مهتاب

                                            دنبال توأم

 چون کودکی در جستجوی سينه مادر

 بيتاب توأم

                                            هر لحظه چون شهوتی آتشين

                                            تو را هوس ميکنم

 و همچون درد مادری از نه ماهگی فرزند

 زجر دوريه تو را می کشم

                                            تو ای نطفه ی حس وجود زندگی در من

                                            چون هزاران هزار نمازگزار گرداگرد کعبه

                                            تو را ستايش می کنم

                                            دوستت دارم

                                            ...

 

 

 

زندگی دو حرف بیشتر نیست  ؛ :  تــو

 

 

 

 

¤ گناه


 وقتی دلتـنگت نميشوم

                                 احساس گناه مي کنم ...

 

هر لحظه بيشتر درونم پيدا ميشوی

 

جمعه ٢٧ مهر ۱۳۸٦ | ٤:٠٠ ‎ق.ظ | محمدرضاهرمزی | نظرات () |

www . night Skin . ir